|
بانک اخبار، مقالات و نرم افزارهای مهندسی محیط زیست و بهداشت محیط
|
|
|
|
||||
|
جام جم آنلاين: نتايج جديد ترين تحقيقات زيست محيطي نشان مي دهد تغييرات آب و هوايي تاثير مخربي بر منطقه وسيع آمازون خواهد گذاشت.
![]() به گزارش واحد مرکزي خبر ، دماي منطقه وسيع و سبز آمازون از سال 2010 ميلادي به بعد دو درجه سلسيوس افزايش مي يابد و تا سال 2040، از ميزان بارانهايي که اين منطقه را آبياري مي کند نيز ده درصد کاسته خواهد شد. کارلوس نوبر(Carlos Nobre)، از موسسه ملي پژوهشهاي فضايي برزيل با هشدار درباره چشم اندازي وخيم تر از آن چه پيش بيني شده بود، تاکيد کرد: "بر اساس نتايج تحقيقات اخير، در فاصله زماني ميان ماه ژوئيه دو هزار و هفت تا ژوئيه دو هزار و هشت، پديده جنگل زدايي از يازده هزار و دويست و بيست و چهار کيلومتر مربع به دوازده هزار کيلومتر مربع افزايش يافته است. يعني دراين مدت زمان، هشتصد کيلومتر از جنگل هاي آمازون قرباني کشت سويا و پرورش دام شده است. برزيل چهارمين کشوري است که در انتشار گازهاي گلخانه اي نقش دارد. هفتاد و پنج درصد از اين پديده به دليل تخريب جنگل ها است. در اين تحقيقات، که در ايالتهاي پارا (Para) و مارانهو (Maranhao) درآمازون برزيل صورت گرفته است، سه دوره زماني از دو هزار و ده تا دو هزار و چهل، دو هزار و چهل و يک تا دو هزار و هفتاد؛ و دو هزار و هفتاد و يک تا دو هزار و صد مورد بررسي قرار گرفته است. بر اساس اين تحقيق، دماي هوا در آمازون از دو هزار و ده تا دو هزار و چهل، دو درجه سلسيوس افزايش نشان داده و ده در صد از ميزان بارندگي ها کاسته خواهد شد. همچنين از سال دو هزار و چهل و يک تا دو هزار و هفتاد، تا چهار، منطقه آمازون درجه افزايش دما داشته و تا بيست درصد از بارندگي آن کاسته خواهد شد. از سال دو هزار و هفتاد تا پايان اولين قرن هزاره سوم، دما تا هفت درجه سلسيوس افزايش مي يابد و بارانها بسيار نادر و اما سيل آسا خواهند شد. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سه دهه پس از ارائه ايده خلق مصنوعى آغاز كائنات، سرانجام روز چهارشنبه بزرگترين آزمايش تاريخ فيزيك با پرتاب اولين پروتون به تونلى ۲۷ كيلومترى آغاز شد. گزارش هاى رسيده حاكى است كه اين آزمايش موفقيت آميز بوده و مهندسان پس از به گردش در آمدن كامل ذرات پروتون در تونلى حلقوى در حاشيه شهر ژنو به شادمانى پرداختند. ماشين ده ميليارد دلارى براى آزمايش بينگ بنگ مصنوعى يا انفجار بزرگ كه زمان آغاز خلقت است، در نزديكى مرز فرانسه و سوئيس قرار دارد و با استفاده از آن قرار است كه راز خلقت و نحوه تكوين حيات با روش علمى گشوده شود. انجام اين پروژه با مشكلات فنى زيادى روبرو بود و با دو سال تاخير به مرحله اجرا در مى آيد. آغاز به كار ماشين ياد شده كه به (Large Hadron Collider) معروف شده است پس از سال ها صرف وقت و با تلاش بيش از هشت هزار دانشمند فيزيک از هشتاد و پنج كشور جهان عملى شده است. اين وسيله شگفت انگيز قرار است آنچه به عنوان سياهچاله (فضايى) ناميده شده را در اندازه اى فوق العاده كوچک توليد کند. هدف آن است كه ذرات اتم در درون اين دستگاه با سرعت نزديك به نور با يكديگر برخورد كنند و شرايطى مانند شرايطى كه دانشمندان آن را فرضيه «بيگ بنگ» يا انفجار بزرگ مى نامند، بوجود آورند تا نتايج ناشى ازآن را مشاهده كنند. فيزيكدانان مى گويند كه جهان هستى و كيهان ۱۵ ميليارد سال پيش با چنين پديده اى خلق شد و سپس ستارگان، سيارات و سرانجام سياره زمين با گسترش آن در كهكشان پديد آمدند. با كمک ماشين یاد شده، شعاع هاى حاوى ذرات پروتن (از مشتقات اتم) با سرعت به يكديگر تابيده و با هم برخورد می كنند. در نتيجه بر خورد مستقيم آنها انتظار مى رود حرارتى ايجاد شود كه مقدار آن يک تريليون درجه سانتيگراد تخمين زده مى شود.
حرارت ناشى از برخورد ( به هم كوبيده شدن) مشتقات اتم به ايجاد نقطه سياهى مى انجامد كه داراى غلظت فوق العاده است. اين علظت بالا، به نوبه خود جاذبه اى ايجاد مى كند كه در نتيجه آن محيط اطراف نقطه سياه، به درون آن بلعيده (جذب) مى شوند كه سياهچاله است. قدرت كشش و مكندگى سياهچاله ها به حدى است كه حتى نورهاى اطراف آن نيز به درون نقطه سياه فرو مى روند. به اين دليل (تاريكى ناشى از بلعيده شده نورهاى اطراف) نقطه سياه قابل رويت نيست! ماشينى كه روز چهارشنبه اين تجربه بزرگ را در اندازه اى كوچک آغاز كرد در فاصله هشت تا ۱۱ ماه اوت مورد آزمايش قرار گرفته و تجربه بزرگتر و اصلى آن قرار است در۲۱ ماه اكتبر آينده صورت گيرد. كارشناسان مى گويند كه كشفيات ناشى از تجربه اين ماشين مى تواند به گشودن راه هاى تازه در جهت دست يافتن به منابع بيكران انرژى منجر شود. به جز كنجكاوى بشر براى گشودن راز خلقت، دست يافتن به منابع تازه انرژى نيز از جمله انگيزه هاى مجريان اين پروژه شگفت انگيز است. دو هفته قبل گروهى از دانشمندان آلمانى با انتشار بيانيه اى تاكيد كردند كه ايجاد سياهچاله كوچک تنها براى بخش كوچكى از يک لحظه خواهد بود و تقريبا بلافاصله از ميان خواهد رفت. استدلال آنها در قبال نگرانى هاى منتقدان اين ماشين غول آساست كه مى گويند آغاز به كار اين ماشين ممكن است به شكافته شدن كره زمين و نابودى آن بيانجامد. مشارکت ایران ايران از جمله بیست کشوری است كه در اين طرح عظيم بين المللى مشاركت كرده است . دكتر رضا منصورى، استاد فيزيك دانشگاه صنعتى شريف در باره چگونگى مشاركت ايران در اين طرح گفته است: «كشور ما در سال ۱۳۸۰ با امضاى تفاهم نامه اى وارد اين كار بزرگ شد و بر مبناى آن قطعاتى از شتاب دهنده در ايران ساخته شد و همچنين دانشجويان و استادان ما در شبيه سازى ها مشاركت داشتند به گونه اى كه دست كم چهار دانشجوى دكترى پايان نامه خود را در اين شتاب دهنده گذرانده اند و هم اكنون هم دو دانشجوى ايرانى در اين شتاب دهنده حضور دارند.» وى در گفت و گو با «واحد مركزی خبر ايران» افزود كه ايران مى تواند مشاركت بيشترى در اين طرح بزرگ علمى داشته باشد. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
جمهوری اسلامی ایران طی دوره ده ساله 1996 تا 2006
با تولید 21661 محصول علمی در رده 42 جهان وسوم در منطقه (چشم انداز) قرار
داشته است.
به
گزارش الف، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور با انتشار کتاب "وضعیت تولیدات
علمی ایران وکشورهای منطقه براساس آمار موسسه اطلاعات علمی ISI" ، وضعیت
تولید علم در ایران در مقایسه با دیگر کشورها را بررسی کرده است. در این گزارش ، بر اساس آمار پایگاه شاخص های اساسی علم ESI ، در دوره 1996 تا 2006 کشورهای جهان از سه نظر تعداد تولیدات علمی ، تعداد کل استنادها به گزارشهای علمی ((citing و نیز براساس تعداد استناد در هر تولید علمی دسته بندی شده اند که در نتیجه از نظر تولیدات علمی کشورهای آمریکا، ژاپن، آلمان، انگلستان، فرانسه، چین، کانادا، ایتالیا، روسیه و اسپانیا در رتبه های اول تا دهم قرار داشته است. از میان 26 کشور منطقه (چشم انداز - جنوب غربی آسیا و کشورهای همسایه و آسیای میانه و قفقاز) دو کشور ترکیه و رژیم صهیونیستی در رتبه سوم قرار و در میان 71 کشور اسلامی در رتبه دوم قرار داشته است. براساس این گزارش از لحاظ تعداد کل استنادها به گزارش ها و مقالات علمی یک کشور، به ترتیب این کشورها رتبه های اول تا دهم را احراز کرده اند: آمریکا، انگلستان، آلمان، ژاپن، فرانسه ، کانادا، ایتالیا، هلند، استرالیا و سوئیس. از نظر این گزارش کشورمان هرچند از نظر شاخص های تولید علم و استناد به مقالات و گزارش های علمی اش هنوز از ترکیه و رژیم صهیونیستی عقب تر است اما در مدت یاد شده ، رشد محصولات علمی و همچنین رشد استناد به تولیدات علمی ایران از همه کشورهای منطقه از جمله ترکیه و رژیم صهیونیستی بالاتر بوده است به طوریکه براساس آمارهای پایگاه شبکه علوم (WOS)، تولیدات علمی ایران در سال 2005 و 2006 با 21 درصد رشد در رتبه اول رشد در منطقه خاورمیانه قرار داشته است در حالی که تولیدات علمی کشورهای ترکیه و رژیم صهیونیستی به ترتیب یک و پانزده درصد و منفی 3 و نیم درصد رشد داشته است. گزارش وضعیت تولیدات علمی ایران و کشورهای منطقه را دکتر عبدالرضا نوروزی و دکتر حمزه نوروزی براساس آمارهای معتبر بین المللی برای مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور تهیه کرده اند. متن کامل این گزارش در پایگاه اینترنتی این مرکز به نشانی www.nrisp.ac.ir در دسترس علاقمندان قرار دارد. منبع: سایت الف |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
دانشگاه شانگهاي چين به رسم هر سال فهرست رده بندي
ساليانه بهترين دانشگاه هاي جهان را منتشر كرد. مانند هر سال دانشگاه
هاروارد در ايالت ماساچوست آمريكا با فاصله زيادي از ساير دانشگاه ها در
صدر اين رده بندي است. نگاهي تصويري به 10 دانشگاه برتر جهان.
جهت مشاهده تصاویر 10 دانشگاه برتر دنیا بر روی ادامه مطلب کلیک کنید ادامه مطلب |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
The world is spending $300 billion every year to subsidize fossil fuels that pollute the air, wreck the climate ... and run the world's economy. So what if we, as taxpayers, stopped spending $300 billion on coal, oil and natural gas, and started spending it instead on wind, sun and water? That's the question at the heart of a new report from the United Nations Environment Program, which concludes that eliminating fuel subsidies would not only reduce greenhouse gas emissions, but might just inspire new economic growth. (Further, it concludes that fossil fuels subsidies sold as a way to help the poor keep the lights on actually do more to help the rich.) “In the final analysis many fossil fuel subsidies are introduced for political reasons but are simply propping up and perpetuating inefficiencies in the global economy – they are thus part of the market failure that is climate change,” UNEP Executive Director Achim Steiner said. Isn't it remarkable how subversive the U.N. can be? The world spends about 0.7% of GDP on fossil fuel subsidies. The cost of curtailing carbon emissions to meet scientific goals by 2050 has been estimated at 1% of GDP. (The cost of not curtailing carbon emissions, measured in weather calamities, mass migrations and the like, could be 5-10% of GDP.) The problem, of course, is that most nations are not willing to give up fossil fuels, their subsidies, or their profits. We focus on ourselves, and the addiction to oil we all admit to. But think about Russia, fat on oil wealth, and willing to thumb its nose at the international community. Can we reasonably expect that Russia will join in the latest United Nations talks, ongoing this week in Ghana, and agree to slash its carbon emissions? Russian fossil fuel subsidies, at $40 billion annually, are the largest on the planet, according to the U.N. report. Others that top the list: Iran, China, Saudi Arabia, India, Indonesia, Ukraine and Egypt. Wiping out oil subsidies, unfortunately, is akin to telling countries -- many of them unwilling to listen to international opinion in the first place -- not to act in their own national interest. Still, the U.N. report is telling: The cost of transforming an economy to run on renewable fuels always seems daunting, so ingrained are our dependencies on fossil fuels. But if you consider how much is spent to make those fossil fuels affordable in the first place, the price tag doesn't look so daunting. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
Amidst the semi-arid stretches of Phoenix, a visitor might blink twice at the sight of a sailboat cutting across the horizon.
Tempe Town Lake, on the northern edge of Arizona State University (ASU), is just one of a multitude of lakes, small ponds, canals and dams combining flood control, water delivery, recreational opportunities and aesthetics, and altering perception of water availability and economics in the area. What are the consequences of such human-made tinkering with land cover and hydrology on surrounding native ecosystems and biodiversity? This question forms the backdrop for a case study proffered by an ASU research team and published in the journal BioScience, which found that one of the most profound impacts of urbanization is the "reconfiguration of surface hydrology." Lead author John Roach, now with Simbiotic Software in Missoula, Mont., ASU professors Nancy Grimm and J. Ramon Arrowsmith and other former graduate students mapped water resources and connectivity and tracked land-use change in the Indian Bend Watershed (IBW). The researchers, associated with the Central Arizona-Phoenix Long Term Ecological Research project (CAP-LTER) and the Integrative Graduate Education and Research Training (IGERT) in Urban Ecology funded by the National Science Foundation, found that construction of artificial lakes and canal systems along with extensive groundwater pumping have had "unintended impacts on nutrient cycling." "As Phoenix grew from a small settlement to the large urban center it is today, it built an extensive canal network to bring water from the Salt, Verde, and Colorado rivers to agricultural fields and city taps," says Roach. "While these canals enabled farmers to grow crops in the desert, they also cut across stream channels, disrupting the flow of water and sediments from tributary networks to the main channel. In pristine streams, sandbars and other patches created where these sediments collect are often ideal places for nutrient cycling. By starving streams of their historic supply of this material, canals accidentally alter the way nutrients are cycled in stream ecosystems." Humans have altered water systems in the Phoenix area as far back as 300 B.C. The Hohokam people constructed an extensive series of canals for irrigation in the region (until 1450 AD). A new group of settlers arrived in the 1860s and immediately began building "ditches" or simple irrigation canals. Construction continued through the 1900's as dams were built to harness the Salt and Verde rivers and the canal system was expanded to bring more land under cultivation. As the area became more urban, flood control became more important, necessitating construction of the Indian Bend Wash greenbelt, one of the first non-structural flood management structures in the United States. These activities altered surface water availability, dramatically increasing the timing and spatial distribution of stream flow. "Prior to these alterations, channel systems like those of Indian Bend Wash were ephemeral, storm precipitation-driven systems with only a limited connection to the groundwater (via loss from the channel bed)," notes Ramon Arrowsmith, professor with School of Earth and Space Exploration in ASU's College of Liberal Arts and Sciences. "Now, the surface and subsurface hydrologic network is short circuited with water entering the channel from well and canal sources, and water leaving by important evaporation, seepage, and canal redirection." The authors emphasize how modern urban water systems shatter any limitations imposed by the topographic contours of a region. The Central Arizona Project cuts a blue swatch across the Sonoran Desert and subdivides watersheds, to deliver a reported 1.7 × 109 m3 per year (or 1.5 million acre-feet) of surface water to the area. In addition, the pumping of ground water has dropped the water table 90 meters and connected surface and subsurface flows, "not only increasing the spatial and temporal availability of water, but having the unintended effect of increasing the flux of NO3 through urban waterways by returning nitrogen leached from historic fertilizer applications to surface flows." One concern is the potential impact on riparian species, the "integrity of native ecosystems and the continued delivery of goods and services from these ecosystems." Streams in deserts are often overlooked in their importance because of their ephemeral nature; however, streams in general have been shown to be critical to the removal of excess nitrogen from agricultural fields and waste water run-off from urban areas. Denitrification, a bacterially-mediated process, converts nitrate to nitrogen gas, which then is released harmlessly to the atmosphere. High nitrogen loads from urban areas can overwhelm streams' capacity to remove nitrates and the resulting pollution of downstream rivers has been linked to the proliferation of coastal dead zones. "We were surprised by how frequently the concentration of nitrate in surface waters was determined by the turning of a tap," Roach notes. "Because the groundwater below the greater Phoenix ecosystem contains a lot of nitrate, when groundwater wells are tuned on, the concentration of nitrate in the canals and streams receiving this water goes up. This nitrogen, in turn, can act as fertilizer, stimulating unwanted growth and producing changes in what the stream looks like that are independent of the decision to deliver more water to city lawns." The present study underscores the importance of understanding the structure and function of natural streams and arid ecosystems and how they are impacted by human-altered systems, water distribution and design. The authors point out that the unintended consequences "must be carefully evaluated – especially in arid and semiarid cities – if managers are to have any hope of mitigating them." Grimm, a professor in the School of Life Sciences and member of the Global Institute of Sustainability at ASU, sums their study up: "Our findings contribute to answering the more general question of how fundamental ecosystem services – those processes of ecosystems that provide a natural resource or regulate properties of the resource, for example – change when people make large alterations to streams during the course of urban development. Perhaps our case study will help define how to best design such ecosystems to meet the need to provide multiple services – in this case, protection from flooding, recreation, and regulation of nutrient concentrations reaching downstream systems." source: www.sciencedaily.com |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
جام جم آنلاين: يکي از يخهاي حجيم قطب شمال در کانادا با اندازه 55 کيلومترمربع، ماه گذشته شکسته شد و يخهاي باقيمانده هم در حال آب شدن هستند.
![]() به گزارش ايسنا، دانشمندان اعلام كردند اين اتفاق از آخرين نشانههاي تشديد تغييرات آب و هوايي در مناطق دور دست است. آنها همچنين بيان کردند: اين قطعه بزرگ يخ يکي از 5 قطعهاي بوده است که در قطب شمال در ناحيه کانادا وجود دارد که از جزاير السمير در اوايل آگوست جدا شده است. همچنين دو قطعه ديگر با اندازه 47 مايل مربع، 60 درصد کاهش حجم داشتند. بطور کلي در تابستان سال جاري از يخ هاي جزيره السمير به اندازه 83 مايل مربع يخ جدا شده است که سه برابر جزيره است. افزايش دما در قسمت اعظمي از قطب شمال نسبت به ميانگين افزايش جهاني دما در دهه اخير بيشتر است که سبب شکسته شدن يخ ها ميشود. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
ه همت پژوهشگران ايراني اولين اتوبوس هيبريد رونمايي ميشود جام جم آنلاين: نمونه
اوليه اتوبوس هيبريدي ساخت ايران اواخر پاييز امسال رونمايي ميشود.
موفقيتي حاصل پروژهاي سه ساله با همكاري دهها متخصص و پژوهشگر از
دانشگاه و صنعت كه در صورت تحقق ، نخستين نمونه عملي از كاربرد وسايط
نقليه هيبريدي در سيستم حمل و نقل شهري و بينشهري كشور خواهد بود. ![]() به گزارش ايسنا ، پروژه طراحي و ساخت نخستين اتوبوس هيبريد الكتريكي داخل شهري خاورميانه كه با همكاري دانشگاه صنعتي اصفهان و با حمايت ايران خودرو در مركز تحقيقات خودرو، سوخت و محيط زيست دانشگاه تهران، مراحل نهايي را سپري ميكند، خردادماه امسال در جشنواره ملي فنآوري و نشست تبادل فنآوري كشور، به عنوان طرح برتر فنآوري در حوزه خودرو معرفي و تقدير شد. دكتر محسن اصفهانيان ، عضو هيات علمي دانشگاه صنعتي اصفهان و مدير پروژه كه معتقدست ، اتوبوس هيبريد احتراقي - برقي با كاهش 40 درصدي مصرف سوخت ، توليد آلايندهها را تا حد استاندارد يورو 4 پايين ميآورد ، درباره ساختار اين اتوبوس گفت: در اين طرح يك اتوبوس O457 ديزلي با افزودن موتور الكتريكي و باتريها و تجهيزات جانبي هيبريد شده است. بدين منظور ، موتور 260 كيلوواتي و گيربكس O457 حذف شده و به جاي آن موتور 130 كيلوواتي OM904 قرار داده شده است. علت انتخاب اين موتور همخواني آن با سيستم ديزلي اتوبوسراني شركت واحد است. وي خاطرنشان كرد: در اين اتوبوس هيبريدي از
باتريهاي «ليتيم – پليمر» استفاده شده كه اگر چه قيمتي به مراتب بالاتر
از باتريهاي سرب - اسيدي دارد ولي وزن اتوبوس را تنها حدود 168 كيلوگرم
افزايش ميدهد در حالي كه در صورت استفاده از بهترين نوع باتريهاي سرب -
اسيدي، حدود هزار و 500 كيلوگرم به وزن اتوبوس اضافه ميشد. البته با توجه
به حذف موتور احتراقي 900 كيلوگرمي و گيربكس 300 كيلوگرمي اتوبوس و
جايگزيني موتور احتراقي سبك تر در مجموع وزن اتوبوس هيبريد تفاوت چنداني
با اتوبوس معمولي ندارد. عضو هيات علمي دانشگاه صنعتي اصفهان تصريح كرد: اين سيستم هيبريد با برخورداري از شارژر «On Board» ميتواند در حالت توقف از طريق برق شهر و در حال حركت خود به خود شارژ شود. در اين سيستم هم چنين با بازياب انرژي ترمزي و ذخيره شدن آن در باتريها به ميزان 10 درصد بازدهي سيستم افزايش مييابد. اصفهانيان درباره مراحل طراحي اتوبوس هيبريدي گفت: پس از مطالعات اوليه، ساختار سري براي خودرو گزينش و طراحي اجزاي مجموعه انتقال قدرت هيبريد انجام شد و پس از تكميل نقشه برداريها ، شبيهسازي و مدلسازي اتوبوس و طراحي اوليه انجام و تجهيزات و مشخصات آنها تعيين شد. در حال حاضر تمام مراحل طراحي مجموعه انتقال قدرت ، انتخاب اجزا ، جانمايي قطعات، طراحي سازههاي نگهدارنده اجزا و طراحي استراتژي كنترلي مجموعه انتقال قدرت، انتخاب اجزا ، جانمايي قطعات، طراحي سازههاي نگهدارنده اجزا و طراحي استراتژي كنترلي مجموعه انتقال دهنده قدرت و تست اغلب تجهيزات و ادوات انجام شده و ساخت نمونه اوليه تا اواخر آبان ماه امسال به پايان ميرسد. در ادامه تستهاي عملكردي و دوام طي چند ماه در جاده انجام ميشود. مدير پروژه اتوبوس هيبريد خاطرنشان كرد: در اين سيستم هيبريد سري، موتور احتراقي توسط يك گيربكس افزاينده ژنراتور را ميچرخاند و برق مورد نياز براي رانش خودرو را به همراه مجموعهاي از باتريها تامين ميكند. هر دو موتور برقي تراكشن با يك گيربكس كوپلينگ به ديفرانسيل وصل شدهاند. همچنين موتور احتراقي در سيكل حركتي هميشه روشن نيست؛ در نتيجه سيستمهاي جانبي اتوبوس بايد از موتور احتراقي مستقل ميشدند لذا يك موتور كمكي برقي هم تهيه شده كه نيروي مورد نياز سيستمهاي جانبي مانند كمپرسور باد و پمپ هيدروليك و... را تامين كند. وي با بيان اين كه در اين سيستم مجموع موتورها و ژنراتور، اينورتورها و سيستم كنترل و باتريها و مجموعه ادوات هيبريد تماما با آب خنك كاري ميشوند ، گفت: سيستمهاي جديد، رادياتور و مديريت حرارتي متناسب با آنها از قبيل فنها و لولهكشيهاي جديد ميخواهد. طراحي و ساخت نگهدارندهها و دسته موتورهاي جديد، اتصالات موتور كمكي با تجهيزات جانبي، ارتباط و نصب اينورتورها، سيستم كنترل و باتري ها، محل نصب رادياتورها و فنهاي جديد و لوله كشيهاي آنها حجم زيادي از كارهاي انجام شده در اين پروژه را به خود اختصاص دادهاند. در بدنه خودرو نيز تغييراتي ايجاد و درهايي براي دسترسي به تجهيزات هيبريد تعبيه شده است. دكتر اصفهانيان با بيان اين كه در اين پروژه اتوبوس هيبريدي از لحاظ مكانيكي و برقي به طور كامل مدلسازي و شبيهسازي شده است، تاكيد كرد: با اجراي اين طرح به دانش فني طراحي و ساخت اتوبوسهاي هيبريدي دست يافتهايم به طوري كه تغييرات بعدي در اين نمونه و ارتقاي آن به سهولت قابل انجام خواهد بود. بر اين اساس ميتوان پروژههاي ديگري را نيز در اين راستا انجام داد ؛ همچنان كه براي تبديل خودروهاي سواري ميني به هيبريد نيز فعاليت ميكنيم و طرحهايي هم براي هيبريد كردن برخي خودروهاي سواري از جمله سمند ارايه كردهايم. مجري طرح ساخت نخستين اتوبوس هيبريد خاورميانه در ادامه در پاسخ به اين سوال كه بهرهگيري از چنين اتوبوسهايي با توجه به فنآوري پيشرفته و هزينههاي بالا نسبت به اتوبوسهاي معمولي تا چه حد صورت اقتصادي و عملي خواهد بود ، گفت: علاوه بر پروژههاي مختلفي كه در زمينه ساخت خودروهاي سواري هيبريدي در شركتهاي مختلف آمريكايي ، اروپايي ، ژاپني و... انجام شده، در زمينه سيستم حمل و نقل شهري هم در حال حاضر حدود 18 درصد ناوگان حمل و نقل عمومي نيويورك از اتوبوسهاي هيبريد برقي اوريون 6 و 7 تشكيل شده است. در برزيل نيز اتوبوسهاي هيبريد التراباس در واحدهاي شهري در رفت و آمد هستند. نمونههايي از ميديباسهاي هيبريدي هم در فرانسه و اسپانيا مورد استفاده قرار ميگيرند. با توجه به چنين واقعيتهايي بود كه ساخت اتوبوس هيبريد را به وزارت صنايع و معادن پيشنهاد داديم كه بررسي و تصويب شد و خوشبختانه شركت ايران خودرو و برخي واحدهاي صنعتي ديگر نيز از اين پروژه ملي حمايت كردند كه با توجه به اين كه بودجه تخصيصي اوليه، كمتر از 30 درصد اعتبار مورد نياز بود، پيشبرد اين پروژه بدون مساعدت صنعت امكانپذير نبود. وي با اشاره به الزامات و ضرورتهاي استفاده از اتوبوس هيبريدي با توجه به ارزش تكنولوژيك و تاثير آن در كاهش چشمگير مصرف سوخت و آلودگي هوا گفت: تبديل اتوبوسهاي گازوئيلي موجود به هيبريدي با صرف هزينهاي حدود 190 هزار ريال به ازاي هر دستگاه وجود دارد. اگر تنها يك درصد اتوبوسهاي موجود در سيستم حمل و نقل عمومي پنج شهر بزرگ كشور (حدود 100 دستگاه اتوبوس) هيبريد باشند با توجه به ميانگين سالانه مسافت طي شده هر اتوبوس، قيمت جهاني گازوئيل و تفاوت 20 ليتري ميزان مصرف سوخت در اتوبوسهاي هيبريدي نسبت به احتراقي در سيكل شهري ( 100 كيلومتر) ، استفاده از هر دستگاه اتوبوس هيبريد در سال 20 هزار ليتر معادل 80 ميليون ريال صرفهجويي در پي خواهد داشت. وي خاطرنشان كرد: از سوي ديگر با كاهش نياز به
تعمير و نگهداري و با توجه به اين كه عمر باتري 10 سال در نظر گرفته شده،
سالانه 15 ميليون ريال به ازاي هر اتوبوس هزينه تعمير و نگهداري كاهش
مييابد و بدين ترتيب مجموع صرفه جويي به ازاي هر اتوبوس در سال به 95
ميليون ريال ميرسد. به اين ترتيب هزينه اضافه ساخت هر دستگاه اتوبوس طي
دو سال از طريق هزينه صرفه جويي شده جبران ميشود و پس از آن استفاده از
اين اتوبوس نسبت به اتوبوس ديزلي داراي صرفه اقتصادي خواهد بود. مضاف بر
اين بايد كاهش قابل توجه آلودگي ناشي از استفاده از موتورهاي احتراقي را
نيز در نظر داشت كه با توجه به ارتباط تنگاتنگ آن با سلامت شهروندان ارزش
آن با هيچ ملاك مادي قابل سنجش نيست. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
جام جم آنلاين: اگرچه
تبديل مواد زائد روزانه به بنزين و سوخت دستنيافتني به نظر ميرسد، اما
براساس گفته محققان TEES در تگزاس تا 2 سال ديگر اين رويا به حقيقت
ميپيوندد و بنزين توليدشده از زيستتودهها در مخازن سوخت قرار ميگيرد. ![]() محققان
مهندسي كشاورزي و زيستشناسي فرآيندي ابداع كردند كه تبديل زيستتودهها
به بنزين با اكتان بالا را امكانپذير ميكند. اين روش تنها راه موجود
براي تبديل مستقيم زيستتودهها به بنزين است. ديگر فرآيندهايي كه تاكنون
وجود داشتند، ابتدا مواد زائد را به الكل تبديل و سپس آنها را با بنزين
تركيب ميكردند. ديگر روشها نيز براساس استفاده از دانههاي
خوراكي همچون ذرت بوده، اما اين روش نسبتا ارزان است و بر استفاده از مواد
غيرخوراكي تمركز دارد. بعلاوه چنين تبديلهايي صرفنظر از تمام
سوبسيدهاي دولتي و ماليات 7/1 تا 2 دلار در هر گالن هزينه در بر دارد و
دامنه تغييرات هزينه بسته به نوع و قيمت مواد اوليه و اندازه زيست
تصفيهخانه فرق ميكند.
اين روش همچنين براي مشتريان آسودگي بيشتري فراهم ميكند، چرا كه براساس انتخابهاي موجود بايد هزينه بيشتري بپردازند و مسير كوتاهتري طي كنند. زيستتودهها شامل آشغال، مواد زائد ناشي از فاضلاب كارخانهها، فضولات سبز ناشي از چمنزني يا هرس درختان، فضولات غذايي و هر نوع كود حيواني است. از آنجا كه اين زيستتودهها دانههاي خوراكي مانند ذرت را شامل نميشوند، فشاري بر منابع غذايي وارد نميكنند. اين روش همچنين ميتواند از محصولات غيرغذايي كه صرفا به منظور انرژي زيستتودهها كشف ميشوند، استفاده كند. اين فناوري به دليل حذف مواد زائد و فضولات، توليد سريع سوخت با صرفه اقتصادي و سازگاري با محيط زيست بسيار حائز اهميت است. در اين فناوري، هم صنعت و هم مشتري برنده هستند، بعلاوه اين روش آماده به كارگيري تجاري است و نيازي به پيشرفتهاي تكنولوژيكي و علمي بيشتري براي پيوستن به واقعيت ندارد. اولين كارخانه توليد بنزين با اين روش 18 تا 2 سال بعد در تگزاس شروع به كار ميكند و بنزيني با اكتان 95 توليد خواهد شد. هدف دانشمندان از اين روش توليد بيش از 2 درصد سوخت مورد نياز جهان تا سال 2020 از طريق ايجاد 200 پالايشگاه اينچنيني است. در ساخت اولين كارخانه تمركز روي استفاده از زبالههاي شهري است، يعني آنها را خرد و پس از تقسيم كردن به بنزين تبديل كرد. سوخت توليدشده با اين روش ميتواند جايگزيني سريع براي روشهاي موجود باشد، همچنين نياز به هيچگونه تغيير در پمپ بنزينها، سيستم لولهكشي، پايانههاي منطقهاي و سيستم سوخت ماشينها نيست. طرح اوليه دانشمندان توليد سالانه 5/2 بيليون گالن سوخت تجديدپذير است. مترجم: آتنا حسنآبادي منبع: Physorg |
|||||
|
|||||