برخي كارشناسان افزايش دما و ورود مواد شيميايي و زهاب فاضلاب‌هاي انساني و كودهاي شيميايي با محتويات نيتراتي و فسفاتي به آب دريا را از علل بروز اين پديده مي‌دانند و برخي ديگر، هنوز دليل مشخصي براي اين پديده اعلام نكرده اند و در حال بررسي آن هستند. 

آنچه مشخص است اثرات انكارناپذير اين پديده بر محيط زيست دريايي است به طوري كه مرگ و مير ده‌ها تن ماهي در سواحل امارات بر اثر اين پديده اين روزها مشاهده مي‌شود. اين جلبك‌هاي مضر بر حيات ماهي‌ها، جوامع ساحلي، پرندگان دريايي و پستانداران دريايي تاثير منفي مي‌گذارند.

از سوي ديگر جلبك‌هاي مضر به علت توانايي در حركت از محل اصلي زندگي خود مي‌توانند به محل زيست مرجان‌هاي دريايي رفته و از آنها به عنوان ميزبان استفاده كنند. 

هم اكنون سايه حضور اين جلبك‌ها بر محيط زيست دريايي صدمات جبران‌ناپذيري را به دنبال داشته است و به همين دليل كارشناسان اتحاديه جهاني حفاظت از طبيعت در حال بررسي دلايل بروز اين پديده و جلوگيري از گسترش آن هستند.

خلاصه مقاله:

يكي از مشكلات زندگي بشر توليد بي سابقه و دفع زباله از جوامع بشري است. با توجه به مشكلات عديده ناشي از دفن پسماندهاي خطرناك و هزينه بالاي انواع زباله سوزها و مشكلات ناشي از گازهاي خطرناك متصاعد شده از آنها، استفاده از روشهاي متنوع تصفيه يكي از بهترين راههاي ممكن براي كاهش خطرات اين پسماندها مي باشد. از طرفي فرايندهاي تصفيه ممكن است در جهت ارتقاي كيفيت محصولات جانبي حاصل از بازيافت و يا به منظور كاهش حجم زباله اي كه در نهايت بايد دفن شود، استفاده شوند. تصفيه شيميايي يكي از اين فرايندهاي تصفيه است كه شامل استفاده از مواد و واكنشهاي شيميايي براي تبديل زباله هاي خطرناك به مواد كم خطرتر يا كم حجم تر مي باشد. هدف از ارائه اين مقاله، بررسي روشهاي مختلف تصفيه شيميايي زباله هاي خطرناك، مواد و واكنشهاي درگير در اين فرايندها مي باشد. تصفيه شيميايي امكان تصفيه زباله با زباله هاي ديگر را فراهم مي سازد و منجر به صرفه جويي اقتصادي، توليد محصولات مفيد قابل قبول از نظر زيست محيطي و همچنين آرامش خاطر اجتماعي مي گردد و يكي از پركاربرد ترين و زيست محيطي ترين روشها در زمينه مديريت زباله هاي خطرناك مي باشد.

زباله خطرناك، مديريت پسماند، تصفيه شيميايي، ماده شيميايي

خلاصه مقاله:

علفكش ها يكي از مهمترين سموم شيميايي آلاينده آبهاي سطحي و زيرزميني هستند. آب نيز مهمترين حامل براي حل كردن علفكش ها در مخزن سمپاش ها مي باشد و كيفيت آب موجود در اين مخازن مي¬تواند بر كارايي علفكش ها تاثير بگذارد. بالا بودن سختي ( بويژه عناصر منيزيم و كلسيم)، اسيديته بالا، وجود مواد آلي (تيرگي آب) و بي كربنات ها در آب برخي از نقاط كشور باعث كاهش معني دار كارايي علفكش ها¬يي نظير توفوردي و گليفوزيت و در نتيجه افزايش مصرف آن ها مي شود. بنابراين بايد به دنبال راهكار هايي براي كاهش مصرف علفكش ها و در نتيجه كاهش آلودگي آبهاي سطحي و زيرزميني در مواجهه با آبهايي با كيفيت نامطلوب در مخزن سمپاش ها باشيم. از جمله راهكارهاي موثر مي¬¬توان به اضافه كردن برخي مواد تعديل كننده مانند سولفات آمونيوم به آب موجود در مخزن سمپاش اشاره كرد.

آلودگي آب ها، كيفيت آب ، ماده موثره علفكش، آنتاگونيستي.

نويسنده‌گان:

[ ذوالفعلي فرجي ] -
[ حسينعلي عليخاني ] -
[ غلامرضا ثواقبي ] -
[ صالح راستين ناهيد ] -

ساليانه ميليونها تن زباله هاي آلي دفن و يا سوزانده مي‌شود و علاوه بر اين كه مشكلات زيست محيطي فراواني را بوجود مي‌آورد، هزينه‌هاي كلاني صرف حمل، دفن و يا سوزاندن زباله مي‌شود . در روش دفن زباله، علاوه برمشكلات و خطرات ورود نيترات و ساير مواد آلاينده به آبهاي زيرزميني، اشغال فضاي بيشتر توسط مواد زايد از ديگر معايب اين روش به شمار مي‌روند. يكي از مهمترين روشهاي فراوري زباله‌هاي شهري بازيافت آن به صورت ورمي كمپوست است . در نتيجه اين فرايند، علاوه بركاهش مشكلات بهداشتي و زيست محيطي، مقادير قابل توجهي كود آلي به نام ورمي كمپوست توليد مي شود . كشور ايران ساليانه فقط از منابع زباله هاي شهري، ظرفيت توان توليد بيش از 4 ميليون تن كود آلي ورمي كمپوست را دارا مي باشد. در سال 2003 ميزان توليد ورمي كمپوست در ايسلند يك ميليون تن برآورد شده است. در كشور هندوستان 000/200 كشاورز در اين بخش مشغول به كار هستند و يك شركت نيزدرهمين كشور با داشتن 10 هزار نفر كارگر، ماهيانه 50 هزار تن ورمي كمپوست توليد مي‌كند. كشاورزان كوبايي در جهت توليد و مصرف ورمي كمپوست تا آنجا پيشرفت داشته اند كه به جاي كودهاي شيميايي نيز از اين كود استفاده مي كنند. بررسي هاي سماوات وهمكاران (1383) نيز تاييد كننده همين مطلب است كه ورمي كمپوست را داراي موازنه مناسبي از عناصر غذايي دانسته اند بطوريكه ميتواند بعنوان كود كامل بصورت گرانوله مصرف شود. در حاليكه در كشور ايران با دارا بودن مشكلاتي همچون بيكاري، كمبود مواد آلي خاكهاي كشور، گران بودن و مشكلات زيست محيطي كودهاي شيميايي و ... كشاورزان ايراني هنوز با اسم ورمي كمپوست آشنا نيستند. استفاده از روش توليد ورمي كمپوست از دو جهت اهميت دارد، نخست اينكه حجم زيادي از مواد زايد آلي با اين روش بازيافت مي‌شود و از نقطه نظر اقتصادي و محيط زيست مهم است. دوم اينكه استفاده از ورمي كمپوست توليد شده در اراضي كشاورزي سبب بهبود كيفيت خاك و رشد گياهان مي‌شود كه صرفه اقتصادي فراواني را مي تواند بدنبال داشته باشد. لذا شرايط جامعه امروزي كشور در مقايسه با جهان و نياز مبرم كشور به اين نوع كود، ما را بر آن داشت كه اين تحقيق در جهت نيل به اهداف (1) بررسي امكان تبديل مواد زايد آلي حاصل از فعاليت هاي كشاورزي و دامداري توسط كرم هاي خاكي بومي به ورمي كمپوست (2) مقايسه بين كرمهاي بومي مناطق مختلف شمال ايران از لحاظ كارايي درفنآوري ورمي كمپوست، انجام پذيرفت. بدين منظور براي جمع‌آوري نمونه‌هاي كرم كمپوستي به مناطق مختلف استان گيلان عزيمت شد. از 45 منطقه مختلف با طول و عرض جغرافيايي مشخص در عمق 100 كيلومتر نمونه برداري و به آزمايشگاه بيولوژي دانشكده مهندسي علوم آب و خاك منتقل گرديد. عمل تلقيح با افزودن 10 جفت كرم به بسترهاي زباله كه شامل مخلوطي از 750 گرم كود گاوي و 250 گرم برگ خشك چنار بود، انجام گرديد. بعد از 120 روز كه رنگ مواد، تيره و كود به صورت گرانوله هاي ريز درآمد، نسبت به برداشت ورمي‌كمپوست اقدام شد. بعد از جداسازي كرمها از متن ورمي كمپوست، برخي خصوصيات فيزيكوشيميايي نمونه هاي ورمي كمپوست حاصله، كمپوست ( بدون تلقيح كرم بعنوان شاهد ) و مواد اوليه، از به روشهاي معمول تعيين گرديد. جهت ارزيابي هاي آماري نتايج، از نرم افزارهاي Mstat-c وT-test استفاده گرديد. مقايسه ميانگين داده ها نيز به روش آزمونهاي چند دامنه اي دانكن در سطح 5 درصد انجام شد. نتايج بررسي مقايسه بين ورمي كمپوست و كمپوست با مواد اوليه، برتري ورمي كمپوست ودر نتيحه، توانايي كرمهاي بومي را در جهت توليد اين كود نشان داد؛ كه ميزان Fe, Cu, Ca, Zn, Mn, Mg ,P ، در ورمي كمپوستهاي حاصله نسبت به مواد اوليه به ترتيب 37، 36، 31، 27، 20، 9 و 6 درصد افزايش يافته بود. علاوه بر اين ورمي كمپوست حاصله بدون بو بوده و ميتوان به جاي كودهاي آلي معمولي، در فضاي سبز شهرها از آن استفاده نمود. از بين 45 تيمار تحت بررسي، 5 تيمار يعني تيمارهاي جمع آوري شده از تلهاي كود گاوي و لاشبرگهاي مناطق حشمت آباد، ليه ، سفلي سبز، اولي سفلي و ديلمان استان گيلان بعنوان تيمار برترانتخاب گرديدند.

Nearly 11,000 people are meeting in Poznan, Poland, December 1–12, during the United Nations Climate Change Conference to discuss long-term cooperative action, including mechanisms to help developing countries lower greenhouse gas emissions and cope with the effects of climate change.

The two-week meeting is the 14th Conference of 192 parties (COP-14) to the U.N. Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) and the fourth meeting of 183 parties to the Kyoto Protocol.

COP-14 comes halfway between COP-13, held December 3–15, 2007, in Bali, where negotiations were launched to strengthen international action on climate change, and COP-15, to be held November 30–December 11, 2009, when the negotiations are set to culminate in an international climate change agreement.

“The United States is fully committed to reaching agreement by 2009 to a post-2012 climate agreement that is environmentally effective and economically sustainable,” Paula Dobriansky, under secretary of state for democracy and global affairs, said during a December 3 telephone briefing in Washington.

“We expect that Poznan will highlight the importance of research and development in clean energy technologies to effectively address climate change,” she added. “We need nothing less than a clean technology revolution.”

Dobriansky heads the U.S. delegation in Poznan, along with Special Envoy to the UNFCCC Harlan Watson, who serves as alternate head of the delegation.

James Connaughton, chairman of the White House Council on Environmental Quality and senior adviser to President Bush, will represent the United States at the ministerial portion of the conference December 11–12.

Delegation members include officials from the Department of Agriculture, the U.S. Agency for International Development, the Department of Energy, the Environmental Protection Agency, the National Oceanic and Atmospheric Administration, the Treasury Department, the National Security Council, the White House Council on Environmental Quality and members of Congress and congressional staff.

PROGRESS IN PROZNAN

In 1994, the UNFCCC international treaty went into effect and representatives from 192 countries began to consider what could be done to reduce climate change and to cope with the inevitable temperature increases of global warming.

In 2005, an addition to the treaty — the Kyoto Protocol — went into force. To date, 183 parties to the treaty have ratified the protocol. Its major feature is that it sets binding targets for 37 industrialized countries and the European community for reducing greenhouse gas emissions by an average of 5 percent against 1990 levels over five years. The United States is not a signatory to the Kyoto Protocol.

The protocol’s first commitment period began in 2008 and ends in 2012. A strong multilateral framework must be in place by 2009 to ensure that there is no gap between the end of the Kyoto Protocol’s first commitment period in 2012 and the entry into force of a future regime.