اگر زمين مانند ماه جو نداشت، يا اگر مانند زهره جوي بسيار غليظ داشت، چه مي‌شد؟ اگر زمين جو نداشت دماي سطحش در سايه بسيار سرد و در مناطقي كه تحت تابش خورشيد بودند، بسيار داغ مي‌شد؛ طوري كه اختلاف دماي سايه و آفتاب ممكن بود به چند ده درجه سانتي گراد برسد.

زمين ما در شرايط بسيار خاص و ايده‌آلي شكل گرفته است كه جوي مناسب با ملكول‌هايي مانند نيتروژن، اكسيژن و دي اكسيد كربن، بخار آب  به ميزان كافي و متعادل براي شكل‌گيري حيات دارد. اگر مقدار اين ملكول‌ها در جو كم و زياد شوند ممكن است تغييرات بسياري براي ما و محيط زيست زمين رخ دهد.

گرم شدن زمين با تابش نور خورشيد آغاز مي‌شود. وقتي نور خورشيد به زمين مي‌رسد، 30 درصد آن را ابرها، سطح زمين و اقيانوس بازتاب مي‌كنند. 70 درصد آن را زمين، هوا و اقيانوس جذب مي‌كنند و دماي سطح زمين را بالا مي‌برند.

اين نور جذب شده پس از مدتي به شكل حرارت و گرما از سنگ‌ها، هوا و آب آزاد مي‌شود و بخش زيادي از آن مستقيم به فضا مي‌رود و موجب مي‌شود زمين خنك شود. اما بخشي از اين انرژي حرارتي را گازهاي درون جو مانند بخار آب، دي اكسيد كربن، متان و برخي گازهاي ديگر كه گازهاي گلخانه‌اي نام دارند، به دام مي‌اندازند و مانع خروج آنها از زمين مي‌شوند.

درست مانند اتفاقي كه در يك گلخانه مي‌افتد. شيشه‌هاي گلخانه گرماي خورشيد را در درون گلخانه به دام مي‌اندازند و كمك مي‌كنند دماي درون گلخانه همواره بالا باشد. اگر گازهاي گلخانه‌اي در جو زمين وجود نداشتند دماي ميانگين زمين ممكن بود 33 درجه سانتي گراد كمتر از دماي متعادل كنوني‌اش باشد.

كوچك‌ترين تغييري در ميزان گازهاي گلخانه‌اي جو در دماي زمين تاثير مي‌گذارد و در پي آن روي جانداران و
محيط زيست زمين تاثير خواهد گذاشت. اينجا همه چيز با دقت و ظرافت بسياري تنظيم شده است؛ حتي ميزان يك يك گازهاي موجود در جو!

منبع: جام جم آنلاین